3

Glimlachend boodschappen doen

De Geefmaand nadert zijn (haar?) einde en alle wilde plannen die ik tevoren had, zijn plannen gebleven.

Wat natuurlijk niet betekent, dat deze nooit meer uitgevoerd zullen worden…!

Het feit dat ik het te druk heb gehad met werken, deze maand, en tóch besloot om deel te nemen aan de Geefmaand, heeft me denk ik meer opgeleverd dan wanneer ik in een rustige maand had meegedaan.

Geen tijd voor wilde en grootse geefacties, immers! En dat lijkt voor mij gemakkelijker te zijn dan wanneer ik, zoals nu, het moet zoeken in het kleine en gewone.

Eerlijk is eerlijk: ik heb niet iedere dag oprecht stilgestaan bij iedere mogelijkheid om te geven. Soms had ik gewoon even betere dingen te doen of was ik simpelweg te sjaggerijnig… Maar… toch lukte het me véél en veel beter om – weliswaar in het kleine – iets te geven, dan dat ik tevoren gedacht heb.

De maand is nog niet over en ja, natuurlijk gaan we nog een paar daagjes door. Maar in de tussentijd wil ik toch alvast vertellen wat ik geleerd heb…

  • Ik ben best vaak een draak. Bijvoorbeeld in de supermarkt, wanneer mensen in de weg staan of lopen. In het verkeer, wanneer ze niet op tijd aan de kant gaan. In het algemeen, wanneer de dingen niet zo gaan zoals ik wil.
  • Het is niet veel moeite om niet die draak te zijn. Drie jaar geleden, toen ik moeder werd, en me ontpopte tot een veel geduldigere en vrolijkere mama dan ik gedacht had, leerde ik deze les al gedeeltelijk. Maar… deze maand leerde ik dat ik ook bést wat geduldiger kan zijn in mijn omgang met mensen waarvan ik misschien niet zielsveel houd. Wildvreemden bijvoorbeeld. Of mensen die ik wél ken maar met wie ik geen klik heb.

Deze maand leerde ik mezelf dus een beetje opnieuw kennen. Ik leerde dat even aandacht geven echt niet zoveel tijd en nog minder moeite kost. Ik leerde dat het geen ramp is om iemand voorrang te geven die dat niet heeft. Of iemand voorrang te geven die dat wel heeft maar het zelf niet doorheeft. Ik leerde dat mensen een complimentje geven, nauwelijks tijd en moeite kost (en ja, er is áltijd wel iets waar je positief over kunt zijn!) en dat mensen daar heel blij van worden, waar ik dan ook weer heel blij van word. Ook leerde ik dat ik soms verlegen word wanneer mensen zo blij reageren op net dat beetje extra aandacht of dat complimentje. En dat zij daar dan ook weer verlegen van worden…

Ik leerde dat glimlachend boodschappen doen, véél leuker is dan zonder glimlach. Moet je maar eens proberen…!

4

Ik blijf maar complimentjes geven!

En voorrang. Dat ook.

Ik kom er door de Geefmaand achter dat ik, ondanks het bijna 30 jaar oude bussie waarin ik rijd, een behoorlijk onbeschofte,, niet voorrang verlenende, lichtsignalen gevende trut ben in het verkeer….

Tja….  Nu dus in ieder geval een stukje minder… het is maar goed dat ik naar en van werk fiets, tegenwoordig!

 

Het blijft heel druk en dat maakt dat ik nog steeds geen melodramatische geefdag heb kunnen uitvoeren met tientallen post-itjes op autoruiten, anonieme kaartjes in brievenbussen en vondelingenkado’s. Dat zijn echter wel super leuke ludieke acties en ze staan, als die deadlines eindelijk voorbij zijn, nog volop op het programma. Ook al is het dan misschien inmiddels december…

In de tussentijd zoek ik het geven in het kleine en eerlijk gezegd is dat veel leerzamer.

Wél voorrang geven. Hardop zeggen wat je denkt (als het positief is tenminste… ). Even wél die paar seconden tijd nemen om mee te denken met een medewerker. Dat geduld veel minder moeilijk is voor mij, ongeduldig van aard, wist ik sinds de dag dat ik moeder werd. Maar dat dat dus ook bij volwassenen kan werken is een les die ik nu leer.

 

Dank daarvoor, Geefmaand!

 

En… mijn buren zetten gisteren de groenbak voor me aan de straat en zetten hem ook weer terug… Ze hebben van me gehoord hoe druk ik het heb… 

Lief he? En ze doen niet eens mee met de Geefmaand…!

 

(mijn blog is verhuisd… Mocht je het nieuwe adres willen weten, mail je me dan even naar mmiirraah@gmail.com? )

3

De straat schoon

Ik vond het wel lastig vandaag…. Zo’n zaterdag die in het teken staat van huishoudelijke klusjes, puzzels maken, boekjes lezen en kleien met mijn meisje en het opruimen van de tuin….

Wat geef je op een dag dat de geefmomenten zich niet lijken aan te dienen…?

De buurmeisjes kwamen even kennis maken met ons nieuwe poezenbeest. Dus die kregen een complimentje en ik las ze een verhaal voor. Dat werd een heel gezellig meiden-uurtje!

Maar toen…tja… toen….?

Ben ik de straat zwerfvuil-vrij gaan maken….

Ik haalde meer op dan ik tevoren had gedacht…. en niet alleen rommel, maar ook veel kleine gezellige gesprekjes met buurtbewoners.

Dus ja. Ook vandaag ontving ik meer dan ik gaf….!

5

Een nieuw thuis

image

….. gaven wij Otje….

En die hele schuwe kitten uit het asiel, bijna niet te vangen, ontpopte zich binnen een paar uur tot een hard spinnend knuffelkatje.

Welkom thuis, Otje!

Lees hier het uitgebreidere verhaal over Otje.

8

“Wil je een lift?”

“Wil je een lift?” vroeg ik vandaag, toen ik na een dag heel hard werken, naar huis wilde fietsen en al snel iemand op een skateboard inhaalde.

“Hou je maar vast!”

Zo gezegd zo gedaan, en mijn lifter zoefde op zijn kleine wieltjes achter mijn fiets aan.

Hij was nog nooit zo snel op het station aangekomen, zei hij een paar minuutjes later. En dat was maar goed ook, want het regende.

Geefmaand dag drie, missie geslaagd…

0

Wat ik vandaag leerde van het geven

Vandaag gaf ik mijn buren een klein cadeau.

En ook de klimjuf die mijn Zonnekind iedere zondag een leuke ochtend bezorgt, kreeg wat van me: een boekje dat ik eigenlijk zelf niet meer gebruik…

Op mijn blog lees je meer.

Wat ik vandaag leerde…

Wat ik vandaag leerde, is dat het soms gewoon goed is om heel duidelijk te maken hoe dankbaar je bent. Ook al zeg ik altijd “Fijn, bedankt” , mensen hebben soms niet door hoe ontzettend het gewaardeerd wordt. Ook al is het helemaal geen moeite voor mijn buren, om via de babyfoon een avondje naar hun slapende buurkind te luisteren dat toch nooit wakker wordt. Voor mij is het heel heel belangrijk om te weten dat dat kan. En ja, daar mag ik ze dus best een echt echt voor bedanken….!