1

De positieve invloed van geven?

In de afgelopen dagen niet eens zo heel bewust gegeven. Maar het wel gedaan: lekker maaltijden aan mijn gezinsleden, gewoon nadat ik erg drukke dagen had en daarin zelf ontspanning vond. Aandacht voor mijn man in de vorm van heerlijke en interessante gesprekken en extra knuffels. En gisteren tijdens een beursdag 10 mensen blij gemaakt met een aandachtsvolle reflexologiemassage. Blije mensen die van hun hoofdpijn verlost waren, ontspanden onder mijn handen en op wolkjes de beurs verlieten 🙂

Zelf blij met het gegeven vertrouwen.

Vandaag mezelf een groot kado gegeven: het vertrouwen dat ik klaar ben voor een pittige master oncologie reflexologie, naast mijn afstuderen en op herhaling ‘moeten’ van de zorgverzekeraars voor mijn medische vakken. Het wordt een inspiratievolle, pittige periode tot aan juni volgend jaar, maar ik kan het!

Vanuit dat zelfvertrouwen zal ik de komende periode veel kunnen geven aan mijn omgeving. Of het nu kleine of grote, zichtbare of onzichtbare, bewuste of onbewuste giften zijn 🙂

Wow, wat een positiviteit gaat er uit van geven en bewust ontvangen.

Advertenties
3

Het geven benoemen voelt als klikken…

Gaandeweg de dagen dat ik bewust aan het geven ben, merk ik dat ik het totaal onbelangrijk vind of de ontvanger weet wie gegeven heeft. Voorbeeld: ik heb afgelopen dagen een sprookjesboek op ons hek in de voortuin gezet met een briefje: als je dit een leuk boek vindt, neem het dan mee en geniet ervan. Ik dacht dat ik telkens naar het raam zou lopen om te kijken wie er langsliep en wie het mee zou nemen. Maar ik was het al snel ook weer vergeten en bedacht me ’s avonds in bed pas dat ik het boekje bij het rondje met het hondje niet meer had gezien. Waar het terecht is gekomen? Geen idee. Maar vast bij iemand die het leuk vindt.

Zaterdag heb ik heerlijk mijn passie/beroep/uit de hand gelopen hobby uitgeoefend en veel mensen gratis gemasseerd tijdens de opening van de nieuwe studie van mijn vriendin. Resultaat: ontspannen en blij verraste mensen door wat een massage kan doen.

Zondag tijdens de eredienst van het Apostolisch Genootschap in Nijkerkerveen heb ik een aandeel gehad. In de wekelijkse brief van de bestuursvoorzitter zat een subthema: geven om niet dat ons in het Apostolisch Genootschap vaak wordt voorgedaan. Zonder er woorden aan vuil te maken. Ik ben daar groot gebracht en realiseer me nu, dat het geven mij zo makkelijk afgaat doordat ik onder andere dáár gezien en ervaren heb, hoe blij je er van wordt. Dit nu te benoemen en de mensen daar mijn dankbaarheid daarover te kunnen laten blijken was een kadootje voor hen, maar ook aan mezelf.

Vandaag tijdens een netwerkgesprekje ook weer als vanzelf een stukje van mijzelf en aandacht gegeven aan mijn gesprekspartner. En jullie raden het al: ik werd beloond met vriendelijke woorden, een fijn gesprek en een knuffel bij het afscheid.

Niemand van de ontvangers van het hierboven genoemde weet dat ik bewust aan het geven was en dat ik deelneem aan deze geefmaand en dat hoeft dus ook niet.
Het voelt bijna als klikken dat ik het hier nu opschrijf. Komende dagen ga ik vrolijk en  met veel plezier weer verder met geven. Liefst vanuit de anonimiteit of zonder het te benoemen.

2

En dan gaat geven vanzelf

Vandaag had ik niet echt een plan om te geven, maar liet het gebeuren. Ik ging een kaart bij een oude mevrouw in de bus doen en ze kwam net met de scootmobiel aangereden en nodigde me uit voor een kop koffie. Het werd een genoeglijk uurtje waarna ze me bedankte voor mijn oprechte aandacht. Ik was dankbaar dat ik bij haar kon zijn en even met haar babbelen. Tijdens het bezoekje kreeg ik een berichtje dat onze ‘surrogaatopa’ waar ik gisteren over schreef na onze visite was gevallen en onderzocht in het ziekenhuis. Hij blijkt zijn heup zwaargekneusd te hebben. Dus ook daar nog even heen gereden en wat aandacht gegeven. Hoezo, ik ben druk en heb geen tijd? Door dit alles was ik niet echt op tijd thuis om op normale tijd het eten klaar te hebben, maar na een telefoontje onderweg naar huis is onze jongste aan het koken geslagen en kon ik heerlijk aanschuiven toen ik thuis kwam 🙂 Dus ook met het ontvangen zit het wel goed vandaag.

1

Dag 4 en 5

Wat gaan de dagen snel. En als je niet uitkijkt race je zomaar door zonder te beseffen wat je allemaal ontvangt en geeft.

De afgelopen dagen ben ik ‘gewoon’ dankbaar geweest voor alles wat er op mijn pad kwam. En dat geeft mij heel veel blijdschap en een geluksgevoel. Voor een tweewekelijkse vergadering met goede vrienden had ik dan ook de behoefte om mijn dankbaarheid voor deze vriendschap en mooie samenwerking te delen en te laten blijken in iets tastbaars. Dus tussen het koken van de bietjes en het stomen van de aardappelen door heb ik heerlijke muffins gebakken, die we lekker bij de koffie en het vergaderen hebben opgepeuzeld. Geven is genieten op die momenten.

Vandaag extra aandacht gegeven aan onze ‘surrugaatopa’ die 91 is geworden en begint te dementeren. Niet geluisterd naar zijn echte dochter, maar met hém het gesprek aangeknoopt en hem mijn volle aandacht gegeven. Fijn om dat te doen. De knuffel bij mijn vertrek voel ik nog steeds.

Vanavond ga ik mijn onverdeelde aandacht en talent geven aan mensen die ik mag helpen bij het begeleiden en bezoeken van zieken en alleenstaande in het Apostolisch Genootschap. We zijn vanavond bij elkaar om met elkaar te spreken hoe we die taak kunnen invullen. Omdat ik vind en voel en weet dat ieder zijn eigen unieke talent heeft wil ik hen daarin meenemen en samen het kernkwaliteiten spel spelen. Om inzicht te krijgen in onze kwaliteiten en hoe we die kunnen inzetten en ervan genieten. Het wordt een avond van geven en ontvangen en zeker van genieten tijdens het spelen. Op naar vanavond en dag 6.

1

Dicht bij huis gebleven

Dag 3 alweer. En wat is het leuk om stil te staan bij wat je geeft. Best veel op een dag. Mijn net startende collega een compliment voor haar manier van mij behandelen: twinkelende oogjes en groeiend zelfvertrouwen.

Mijn klanten vandaag allemaal een kwartiertje extra massage gegeven: aansluitend aan de therapeutische behandeling een stukje extra ontspanning. Gewoon omdat het kon, de tijd ervoor was en ik het leuk vind om te doen. Resultaat: mensen die op wolkjes en met een big smile de deur uitgingen. En bij mij: een nog grotere smile.

Kom maar op dag 4 🙂

2

Een luisterend oor en een arm van troost

Vandaag ‘gewoon’ oprechte aandacht gegeven aan de mensen die ik tegenkwam. Maar ook bewust veel aandacht voor de situatie bij zwager en schoonzus. Beide ziek en samen in een heftige periode. Fijn om even een kijkje in hun wereld te krijgen en te spreken over wat er werkelijk toe doet.

Het meest geraakt heeft me de knuffel die ik een meisje van 15 kon geven nadat ze mij vertelde dat een van haar beste vriendinnen vanmorgen is overleden nadat ze afgelopen week voor de trein was gesprongen en in eerste instantie had overleefd. Niets gezegd, alleen haar in mijn armen genomen en 20 minuten laten huilen. Daarna gaf ze mij een dikke kus en zei hoe blij ze was dat ik helemaal niets zei maar er gewoon was…. Dat maakt mij stil en haar groot.

Op naar dag 3

2

De kop is er af

Bijdrage van Lisette

Al eerder deze week kwam het ‘zomaar’ in mij op: mijn eerste geefdag geef ik iets aan mijn docente. Ik heb voor mijn specialisatie van mijn opleiding tot Voetreflexplustherapeute voor 2 modules gekozen met een docente die heel goed lesgeeft en waarvan veel te leren valt. Maar we hebben/hadden geen klik…. Dat zou spannend worden. De eerste lesdag met haar zat ik vanuit dat vooroordeel in de les. De docente – niet gehinderd door kennis van mijn gevoelens over en voor haar – gaf haar les vol vuur en passie. En omdat het onderwerp perfect aansluit op mijn passie, werd ik meegezogen de stof en in haar manier van doen. Les 2 begon al anders doordat ik zo enorm in de lesstof zat en goed voorbereid was. En ergens die les was er iets….Het leek wel…… een klik 🙂

Toen was het ijs gebroken. Er ontstond een wisselwerking, ik werd meer mijzelf in de lessen en reageerde ernaar. En dat bracht bij mij een gevoel van: wow. Ik heb dus een keuze. De sleutel zit bij mij van binnen. En de deur ging open.
Afgelopen dinsdag had ik weer les van haar en toen viel het kwartje: zaterdag ga ik haar na de les iets geven. Ik dacht aan bloemen, maar had vandaag mijn portemonnaie vergeten en maar een paar euro die ik voor de benzinekosten van een collega had gekregen. In de bloemenzaak vond ik tussen de middag een prachtig stenen hart. Daar heb ik een kaartje in gedaan om de docente te bedanken voor haar Zijn en haar inspiratie en haar gevraagd vooral zichzelf te blijven en zo les te blijven geven.

Dat was 1. Maar nu moest ik het ook nog gaan geven…. En dat bleek ik toch nog eng te vinden. Zij kent mijn proces niet en dat is juist helemaal prima. Het is mijn proces geweest. Maar wat was het een mooi moment om het te geven en wat straalde ze dankbaarheid uit bij het ontvangen. Mooi!

Dank je wel Geefmaand 🙂