4

Groter hart

IMG_2057

Mijn gehaaste zelf gaat deze maand verder met meer ruimte geven aan medeweggebruikers. Ik doorbreek mijn automatische piloot om rond te crossen op mijn stadsfiets en oefen mijn geduld, een glimlach op mijn gezicht.
In de supermarkt verplaats ik mijzelf en mijn karretje met meer rust en vriendelijkheid. Het levert opvallend veel vriendelijke blikken en kleine gesprekjes op. De wereld ziet er zo een stuk vriendelijker uit. Is het werkelijk mijn houding die andere reacties oplevert?

Deze week ben ik bewust meer attent naar de mensen om mij heen. Een extra berichtje of telefoontje. Mijn hart lijkt meer open.
Aan een tante die een paar maanden geleden weduwe is geworden stuur ik een mooie kaart.
Voor mijn lief vannacht een stuk zwarte chocolade in zijn schoen gestopt. Ik vermoed dat Sinterklaas er sinds zijn kindertijd niets meer ingestopt heeft.

Getipt door Marije Braakman heb ik mij aangemeld voor een mooi initiatief om één keer per maand een kaart te sturen aan een onbekende die steun of aandacht gebruiken kan. Een mooie manier om positieve aandacht aan mijn medemens te besteden.

Voor een publicatie in een tijdschrift draag ik een medeburger voor als Optimist van de Maand. Benieuwd of mijn suggestie wordt overgenomen en wat hier verder uit gaat volgen.

Bij de bloemenman koop ik een extra bos bloemen om weg te gaan geven aan iemand. Ik heb geen vooropgezet plan en kijk rond op straat als ik naar huis fiets. Een mevrouw in een rollator die van mij wegkijkt durf ik niet aan te spreken. Een bejaarde mevrouw die ik vervolgens uitpik bij het zebrapad, blijkt al een grote bos bloemen in haar boodschappentrolley mee te dragen.
De gedachte dat ik een vreemd iemand aan wil spreken om bloemen te geven, geeft mij, hoe goed bedoeld ook, een onprettige spanning. Angst om raar gevonden te worden of een wantrouwende reactie te krijgen voert bij mij de boventoon. Zonder resultaat fiets ik door naar huis. De ingepakte bos paarse tulpen kijkt mij aan vanaf het aanrecht.
Opeens krijg ik de ingeving om de bloemen anoniem achter te laten aan de deurknop van het huis van een vriendin. Als een opgewonden kind fietst ik haar kant op. Het huis blijkt in de steigers te staan en er lopen mensen in en uit. Als ik niemand meer zie leg ik de bloemen op de deurmat van de geopende voordeur en fiets hard weg. Ik voel mij als een opgewonden blij kind dat een leuk spannend spel speelt! Dit is leuk! Buiten adem kom ik weer thuis. En nu maar hopen dat ik niet gezien ben!
Als een uur later mijn telefoon nog steeds stil is gebleven, weet ik dat mijn plan is gelukt en er twee mensen zijn die zich verwonderd afvragen wie er bloemen op hun deurmat heeft gelegd…

Mijzelf wil ik deze maand nog een tweede kans geven om een bos bloemen aan te bieden aan een totaal vreemd iemand. Om te mogen ervaren hoe dat is.

Bij de post een uitnodiging van de bloedbank. Mijn gezonde bloed de komende week weer doneren aan iemand die het goed gebruiken kan.

Het bevalt mij goed deze geefmaand. Niet om te presteren, maar om bewust bezig te zijn met wat ik doe. Te beseffen dat een beetje extra zorg en aandacht naar anderen toe geen kwaad kan. En mij zelfs een warm en liefdevol gevoel oplevert…

6

Een positieve stroom

lieve kaartjes

Ligt het aan mijn deelname van deze Geefmaand November? Allerlei puzzelstukjes vallen opeens moeiteloos in elkaar. Een kleine bloemlezing…

Ik stuur kaartjes naar bijzondere mensen in mijn omgeving om ze te bedanken voor hun aanwezigheid in mijn leven. Het voelt goed om uit te spreken hoe blij ik met ze ben. De enthousiaste manier waarop dit wordt ontvangen en geretourneerd met positieve uitlatingen richting mijn kant, was iets wat ik niet bedacht had en mij aangenaam verrast.

Een spontane traktatie op mijn werk levert opgetogen gezichten en vragende blikken. Een enkeling vraagt zich geschrokken af of zij mijn verjaardag vergeten is. Het is mij duidelijk dat dit soort positieve gebaren in mijn werkkring vaker gemaakt mogen worden. De onbekende schoonmaker van het koffieapparaat die ik een bonbon aanbied reageert zo enthousiast op mijn traktatie dat ik er helemaal blij van word.

Het is alsof ik mij deze geefmaand meer bewust word van mijn omgeving en meer signaleer waar ik hulp kan bieden. De vrouw in een rolstoel op zoek naar een knop om de deuren van de V&D automatisch te openen, kan ik met weinig moeite behulpzaam zijn. Een klant bij de kassa met slechts weinig spullen in zijn karretje laat ik graag voorgaan. Met een man in een warenhuis, op zoek naar een oplaadpunt voor zijn chipknip, denk ik mee waar hij het beste naar toe kan gaan. Ik voel meer geduld en mijn radar voor behulpzame acties draait zonder moeite op volle toeren. Sterker nog, ik geniet er van!

Gêne voel ik als ik een koopster van een dvd die ik op Marktplaats heb aangeboden, toch het luttele bedrag laat betalen. Daarop besluit ik haar te mailen dat ik van dezelfde regisseur nog een andere film heb liggen, die ik graag gratis bij haar door de brievenbus kom gooien.

Zelf heb ik een groots cadeau mogen ontvangen deze maand: mijn grote liefde heeft besloten terug te keren in mijn leven, voorafgegaan door een grote bos bloemen, spontaan bezorgd op mijn werk. De liefde tussen ons mag weer volop stromen.

De komende dagen ga ik op vrijwillige basis assisteren bij een groepstraining voor Geweldloze Communicatie. Ik ben benieuwd hoeveel zorg en support ik daar mag gaan geven!

3

Positiviteit

IMG_1902-0.JPG

Mijn deelname aan deze GeefMaand is geboren vanuit een goed hart en de wens om iets bij te mogen dragen aan een betere en liefdevolle(re) wereld. Maar mijn motieven zijn niet uitsluitend altruïstisch, daar zal ik ook eerlijk over zijn. Benieuwd ben ik ook naar wat het met míj doet als ik nadrukkelijk mijn positieve aandacht ga richten op anderen. Is het werkelijk waar dat ik mijzelf ook beter ga voelen door te geven aan andere mensen? 
Iets wat ik graag welkom heet na een donkere periode in mijn leven. Op naar de positiviteit!

In de supermarkt zeg ik opeens niet meer zo standvastig “nee” als ik wordt aangesproken door een verkoper van ansichtkaarten voor een goed doel. Oh jee, een goed doel…en dan ook nog voor kinderen met kanker. Ik laat de verkoper zijn verhaal doen en met een veel te dure set kaarten en een goed gevoel verlaat ik even later de winkel.

Op de fiets realiseer ik mij dat ik mij vaak gehaast en onbeschoft door het stadsverkeer manoevreer. Andere weggebruikers voelen meer als vervelende obstakels dan als mensen. Ik neem mij voor mij een tijdje anders te gedragen in het verkeer: stoppen voor andere weggebruikers, anderen voor laten gaan en minder gehaast mijn weg zoeken. Dit zal mij toch ook meer rust opleveren? 
Ik lach om mijzelf. Mindfull fietsen! Is dat hoofdstuk in de boeken al geschreven? In ieder geval door mij nog nooit gelezen.

Bij thuiskomst heb ik al twee attenties klaarstaan om te geven aan lieve mensen uit mijn omgeving. Deze wil ik anoniem laten bezorgen. Het geeft mij een heerlijk Sinterklaas gevoel.

Voor de komende teamvergadering op mijn werk – die doorgaans niet al te harmonieus verloopt – besluit ik iets lekkers mee te brengen voor bij de koffie. Dit zal vraagtekens oproepen maar ga ik lekker niet uitleggen. Het is mijn geheimpje dat ik meedoe aan de Geefmaand November! 
En zowaar, bij die gedachte en door er over te schrijven, verschijnt er spontaan een glimlach rond mijn mond.

3

De avond vooraf

Bijdrage van BeHappy

Het prikkelt mij, deze Geefmaand november. Zal het mij lukken om dagelijks iets te geven aan een ander? Het voelt als een stevige uitdaging.

Mijn gedachten gaan geregeld over mogelijke opties om te geven. Een attentie of een bloemetje. Andere ideetjes zullen zich nog ontwikkelen.

Bij de supermarkt vast een doosje kastanjes meegenomen voor M.  Ze komt morgen bij mij langs, op 1 november! Tamme kastanjes vond zij vorige herfst een heerlijke nieuwe ontdekking.

Een bloemetje voor mijzelf en aarzeling bij het afrekenen om nog een extra bosje bloemen te kopen voor ..? Hoe zal het zijn om een onbekende een bosje bloemen aan te bieden?

Deze maand zal het mij leren. Ik heb er zin in!

IMG_1843