4

Een jaar wachten of…??

En nu is het december… de geefmaand is voorbij… Dus nu gaat niemand de komende 11 maanden hier iets plaatsen? Wordt het een slapend blog? Dat zou jammer zijn!! Volgens mij blijft iedereen toch wel geven, al is het misschien iets minder bewust. Maar als je geeft zijn er van die momenten die eruit springen, waar je heel blij van wordt of een hele leuke/lieve/bijzondere reactie op krijgt. Willen jullie die niet gewoon blijven delen? Gewoon, om als inspiratie te dienen, om het vlammetje brandend te houden, om elkaar een beetje bewust te houden?
Doe jij mij het komende jaar?

groet,
Christel

Advertenties
3

Nog een Give Away en wat aarzelingen

De vorige give away op mijn blog is gewonnen door Marieke (van hier). Van te voren had ik al bedacht om er nog 1 te doen (sterker nog, ik heb inspiratie voor nog een 3e maar of ik dat deze maand nog haal?)
Dus voor nu http://www.houtendraad.blogspot.nl/2014/11/feestje-en-give-away-2.html voor als je het leuk vind om mee te doen.
De aarzeling zit in het geven. Niet dat ik niet geef, maar geef ik nu zoveel meer dan anders? Ik weet het niet. Ik stuur kaartjes, kleine pakketjes, geef aandacht en gesprekken, doe dingen voor de winterfair en zo verder maar dat doe ik anders ook. Wat ik bij anderen ook wel lees; het geven aan onbekenden vind ik lastig. Ik ben wel structureel meer gaan groeten als ik loop of fiets, dat wel. Maar iets materieels geven of zelfs maar bij onbekenden door de brievenbus doen vind ik toch lastig. Schaamte? Angst voor afwijzing? Ik ben er niet helemaal uit. Het is niet zozeer het ontbreken van de ideeën als wel ??? Ik denk dat het toch het laten zien van mezelf is… Iemand die dat herkent?

groet, Christel

2

Weggever (Give Away)

Ik won deze maand via dit blog een prachtige mixed-media collage, die hangt ondertussen op een mooie plek in ons huis. Nu is het mijn beurt om iets door te geven/weg te geven. Gewoon, omdat het Geefmaand is, omdat ik zoveel te geven heb, zoveel te vieren. Maar zeker ook om iets te geven wat verder weg is als de mensen om mij heen. Wil je weten wat, een kansje wagen enz? Kijk op mijn blog http://www.houtendraad.blogspot.com.

Verder gaf ik de afgelopen dagen alle kinderen van het feestje van onze grote dame een collage van hun inspanningen per mail, veel energie om met dezelfde dochter chocolaatjes te maken uit haar gekregen chocolade-kookboek, kaartjes, gehaakte bloemetjes en hartjes, creativiteit in allerlei projecten.
Ik ontving liefde, warmte en vriendschap, blije gezichten en glimmende ogen, glimlachen en lieve woorden (en spierpijn, hahaha)

Warme groet,
Christel

1

Spullen en energie

Vandaag en de afgelopen dagen gaf ik spullen via de weggeefhoek op FB, liet ik vriendinnen en bezoek kiezen uit de mand met spullen die onze dametjes niet meer willen. Misschien nog wel belangrijker was dat ik mijn energie en revalidatie gebruikte om na weken mijn beide dochters allebei op een andere dag weer naar school te brengen. Door de afstand was ik dit schooljaar bij de grote dame nog maar 3 x op school geweest, ze straalde toen ik aangaf dat ik haar wilde (en kan) brengen èn weer ophalen. De kleine dame en ik gingen lopen, ook zij was blij dat ik weer eens in de klas keek. Bij haar was ook nog eens het voordeel dat de meneer van hout daardoor een keer kon uitslapen. Door mijn beperkingen was dat ook al heel veel weken geleden. Ik gaf de dametjes onderweg alle aandacht en -mooi meegenomen- mezelf dan ook meteen de nodige lichaamsbeweging.
Voor de winterfair van school lagen er nog aanmaakdennenappels die ik opnieuw verpakte om zo hopelijk tot een betere verkoop te komen.
En er ging van alles met de post mee natuurlijk, naar allerlei lieve/jarige/attente mensen.

groet,
Christel
http://www.houtendraad.blogspot.com

3

Dag 11 (en 8,9,10)

Hoe lastig blijkt het om steeds te bloggen, soms voelt het ook te klein om een heel blogbericht aan te wijden. Iets op de FBpagina plaatsen vind ik ook niet alles, dan leest iedereen die met mij bevriend is wat ik heb gedaan en dat is nou net weer niet de bedoeling… Het geven gebeurd, niet altijd vanzelf, zeker met meer aandacht dan anders.
Dus maakte ik voor deze week tasjes voor mijn bezoek (veelal met jongere kinderen dan wijzelf) met spullen die ze mee mogen nemen. Hoeft niet, ze hebben een keuze. Benoemd ook naar mijn 2 dametjes waardoor die bewuster gaven. Ik stuur een paar kaartjes naar mensen die niet jarig/ziek of wat dan ook zijn, gewoon omdat ik ze waardeer.
Ook nu gingen bij alle schalen van de gekregen maaltijden een briefje met hartje om te bedanken en groette ik gewoon door tijdens mijn wandelingen (en er groetten steeds meer mensen terug). Ik had twee keer een vriendelijk gesprek met iemand omdat ik iets aardigs zei over hun hond en een grappig gesprek met een moeder terwijl ze langs me fietste over haar kleine zoon met oorwarmers.
Wat kan de wereld toch leuk zijn!

Nog even over ontvangen; gisteren keek ik een stukje van de herdenking van de slachtoffers van de vliegramp. Mijn kleine dame had studiedag en vroeg waarom al die namen en getallen (leeftijden) werden genoemd. Ik legde het zo goed mogelijk uit (ze is 5) waarop zei zij; ‘maar waarom heb je dan tranen? Wees nou blij dat wij daar niet in zaten’. Zonder iets af te willen doen aan de enorme impact van dit ongeluk vond ik het mooi dat zij op haar leeftijd het zo kon zien.

Warme groet,
Christel

1

Geefdag 6

Het geven lukt wel, het iedere keer bloggen wat minder.
Vandaag gaf ik mijn schoonmoeder tijd door wat dingen voor haar via MP te verkopen, dat lukt haar zelf niet. Ook kreeg zij de Libelles mee die ik al eerder las, zij geeft die dan ook weer door, prachtig! Ook ging ik door de overdaad aan tijdschriften en boeken die mijn huis binnen zijn gekomen sinds ik lig en zette er een heel rijtje van op de plaatselijke weggeefhoek. Die zijn zo weg.

Gisteren gaf ik onbewust mijn dochters iets moois, ze mochten mee met één van mijn rondjes lopen op een dag, allebei een plastic tasje mee en alle mooiste blaadjes zoeken. ‘Fijn hè mam, dat we nu weer met jou in het bos kunnen’. Klopt want het was 14 weken geleden dat ik voor het laatst met hen buiten was geweest. Zo gaven zij mij een heel blij gevoel, ja het kan weer!

Verder kregen wij deze week 3 (!!) keer eten van hele lieve dames, kwam er in no time een heksencape ons huis binnen omdat de kleine dame die nodig blijkt te hebben voor morgen en mocht ik deze week 2 dingen winnen (zie houtendraad.blogspot.com)

Warme groet,
Christel

2

Inspiratie

Het lijkt soms wel of het moeilijk is om te geven omdat ik er zo bij stil sta, heb nog niet helemaal uitgevonden hoe ik het bij mij passend kan maken. Gelukkig heeft deze maand nog veel dagen en heb ik de tijd (en mag ik die ook nemen).
Wij krijgen met regelmaat een maaltijd op het ogenblik. Niet omdat we geen geld hebben maar omdat ik niet mag tillen/lang staan en de meneer van het hout gewoon moet werken. Lieve vriendinnen en collega’s bellen, mailen of appen dan dat ze het hebben geregeld en dat er op die dag om zo laat eten wordt gebracht. Ik vind het een luxe, een warm gevoel maar soms ook wel wat ongemakkelijk. Geven is zoveel makkelijker als ontvangen (is dat erg in tegenstelling met mijn eerste regels?). Deze week let ik extra op hoe onze dametjes dat gekregen eten vinden, hoe ervaren zij het? Duidelijk; zij vinden het een feestje! Iedere keer iemand anders die binnen komt met pannen/schalen/bakken en dan maar raden wat er uit komt, hoe het smaakt, en iedere keer weer hun verwondering dat iemand dat dus ‘gewoon’ voor ons doet. Gaat nog tegenvallen als ik straks zelf weer kan koken vrees ik.
Deze dagen geef ik iedereen die zijn potten en pannen weer komt ophalen een gehaakt hartje met een kaartje eraan om te bedanken voor de enorm gewaardeerde maaltijden. Nu ik wat vaker uit bed kan, geef ik de meneer van het hout weer eens koffie en ik gaf tijd/creativiteit/materiaal aan school.
Fijne dag,
Christel