2

Dag haventje. (Geefactie dag 5)

blauwe beugelHet afgelopen jaar meerden wij ons bootje voor de zomer af in jachthaven de Blauwe Beugel, een vrolijk, kleinschalig en ietwat rommelige haven op de Westeinderplassen. Dit haventje wordt al jaren gerund door dezelfde familie. Uiterst vriendelijke mensen die je het gevoel geven blij te zijn  met de aanwezigheid van al hun gasten. Onlangs haalden wij ons bootje daar weer weg om naar de winterstalling te gaan en volgend jaar zullen wij er ook niet meer terug komen omdat het haventje dan dicht gaat. Na jaren hard werken hebben de eigenaren besloten hun stek te verkopen en op een ander plekje, wat kleinschaliger, verder te gaan. Als dank voor het fijne jaar in hun haven maakte ik vandaag een tekening van deze plek. Op de voorgrond de pont waarmee zij dag en nacht bezoekers over hebben gezet naar de vaste wal en op de achtergrond een stukje van de haven. Een dezer dagen vertrekt deze tekening per post naar hen toe, als klein aandenken aan hun fijne plek.

 

 

9

Help ik heb geefstress!

Help! Ik heb geefstress! Dat is, als ik eerlijk ben, een gedachte die de afgelopen dagen een aantal keer in mijn hoofd is opgedoken. Deze ietwat vreemde mantra is ook de rede dat ik nu pas op dag 4 de moed vat om mijn “giften” met jullie te delen.

Echter als eerste wil ik jullie graag een compliment geven voor al dat moois wat ik voorbij zie komen. Inspirerend (en soms zelfs een beetje intimiderend) om te zien hoe een ieder van jullie op eigen wijze invulling geeft aan deze maand.

Zelf voelde de eerste dagen van de geefmaand meer als ontvangmaand. Een buurvrouw schonk ons een enorme zak met stoofperen uit eigen tuin, werden we door vrienden mee uit genomen en getrakteerd op een museum bezoek en een fijne lunch en werden we allervriendelijkst ontvangen op het haventje waar ons bootje deze winter in de stalling mag. Kortom ik kreeg van alles, maar gaf ik wel wat terug? In eerste instantie dacht ik van niet, maar nu, een paar dagenlang denk ik eigenlijk van wel.

Zo passen we een beetje op het huis van onze buuf als ze op vakantie is, hoop ik een luisterend oor te hebben geboden aan die vriendin en denk ik oprecht mijn interesse te hebben getoond in een aantal van de andere bogeneigenaren in het des betreffende haventje. Maar ja, echt bijzonder is dat alles nu ook weer niet, of tenminste, het waren geen “extra” geefmomenten.

Vandaag nam ik dan ook wat tijd om hier eens wat verder over na te denken. Wat is geven en waarom denk ik dat soms te weinig te doen, terwijl ik dit in de praktijk juist wel doe? En ik kwam tot de conclusie dat wat ik geef vooral dingen zijn waar ik zelf aan heb gewerkt (zoals tekeningen die ik vrolijk rondstrooi) of het delen van een verhaal of ervaring met een ander. De giften die ik geef zijn vaak immaterieel of van weinig financiële waarde. Terwijl de dingen die ik ontvang vaak ook in financiële zin iets betekenen.En mede daardoor voel ik mij blijkbaar soms wat beschaamd. Zo krijgen we elke week kaas en luiers van onze familie en trakteren vrienden vaker dan gemiddeld op het kopje koffie tijdens een afspraak. Allemaal extraatjes die wij onszelf op dit moment gewoonweg niet kunnen veroorloven en waar ik ontzettend dankbaar voor ben dat anderen die ons willen geven.

Door dit zo hie rop te schrijven beloof ik mijzelf deze twijfel gevoelens over het geven de komende maand los te laten en zal ik proberen te geven en te ontvangen met een open hart.

Deze tekening die ik maakte liet ik als "gift" achter op het bankje in onze flat, als kleingebaar van vrolijkheid voor een onbekende buur.

Deze tekening die ik maakte liet ik als “gift” achter op het bankje in onze flat, als kleingebaar van vrolijkheid voor een onbekende buur.