5

Op de valREEP nog een Random Act Of Kindness…

Meneer Fluitekruid en ik hebben een nieuwe gewoonte ontwikkeld: op vrijdagavond (koopavond) de stad in en samen een hapje eten. In de Nieuwe markthal hangt rond deze tijd een leuk sfeertje. De barretjes zitten vol met mensen die samen het weekend vieren. Ik bewonder het plafond, vooral de megaslak vind ik geweldig! (Hij zit een beetje verstopt, wie ziet ‘m?)

foto 3Bij Donner wil Meneer Fluitekruid nog wat decemberkadootjes scoren.
Ik heb al mijn kadootjes al klaar liggen, dus ik loop zomaar wat heen en weer.
Bij de kassa liggen mega-chocoladerepen in zeer feestelijke verpakking:

foto 1 (2)Ik koop er een. Gewoon omdat hij er zo vrolijk uitziet, kan er geen weerstand aan bieden. Bedenk er later wel een leuke  bestemming voor. Er zijn altijd mensen om te bedanken, niet waar?

Terwijl Meneer Fluitekruid rondsnuffelt bij de kookboeken, loop ik weer wat rond.
Ik geniet van de pianomuziek op de achtergrond. Iemand zit prachtig piano te spelen:

foto 2 (2)
Is dit geen goed moment om iemand te bedanken voor de mooie muziek? Ik leg de chocoladereep neer bij de pianiste. Er is even oogcontact, ze lacht, en speelt ondertussen door. Eigenlijk wel veilig voor mij, we hoeven verder geen woord te wisselen.

Kadootje geven aan een vreemde: check!

Voelde wel weer diezelfde verlegenheid en diezelfde brok in mijn keel als vorig jaar, toen ik een bos bloemen aan een cassière gaf. Geven aan een vreemde voelt gewoon heel raar, maar ik heb het toch maar weer gedaan…

Morgen wil ik de Geefmaand afsluiten door een paar mooie boeken te verloten via mijn blog: firmafluitekruid.blogspot.com. Tot later!

3

Novembergeschenken

Zoals ik al eerder schreef, heb ik dit jaar wat minder behoefte om te bloggen over mijn geefacties. Het waren geen grote dingen, maar het belangrijkste waren de leuke contactmomenten die het opleverde. Volgens mij gaat deze maand vooral daarover: over jezelf verbinden met anderen.

Tegen alles wat ik ontving viel trouwens bijna niet op te boksen! Van de week lag bijvoorbeeld deze post op mijn mat:

Het bleek een kaartje van mijn bovenburen te zijn. Die hadden avondje-uit-zegels voor me opgespaard, maar liefst zeven spaarkaarten vol. ‘Je vecht als een leeuw, maar die beesten hebben ook soms honger, schreven ze. ‘Kun je hier iets mee?’ Zo lief!

Van Marije ontving ik vorige week geluksmagneten. Eentje voor mijzelf (waar ik al heel subtiel naar gehint had) en drie om uit te delen. Die hebben allemaal een mooie bestemming gevonden.

En zonet vind ik bij de post maar liefst twee enveloppen, met daarin:

Een brief van mijn zus om me vast enthousiast te maken voor het weekendje weg dat we binnenkort gaan boeken. En een bedankje van Mariël voor de boekjes die ik haar stuurde, met allemaal leuke kleine kadootjes erbij.

Komend weekend wil ik de Geefmaand afsluiten met het weggeven van een paar boeken. To be continued!

8

Domino-effect

‘Hé bah, nee hè…’ Een mevrouw kijkt beteuterd naar de plastic tas aan de stuur van haar fiets. Een pak melk is kapot gegaan, en die melk loopt nu in stralen aan alle kanten haar tas uit, over de andere boodschappen heen. Ze heeft haar handen vol aan het stuur en nog een zware tas, dus ik help haar de tas van het stuur te halen. ‘Dankjewel’, zegt ze. Ze kijkt nog steeds moeilijk, zo van: ‘Hoe ga ik dit aanpakken.’

Terwijl zij de boodschappen uit de tas haalt en schoon veegt, zoek ik in mijn tas of ik iets voor haar heb om de boodschappen in te doen, maar helaas. Dus loop ik naar de oliebollenkraam een eindje verderop en vraag aan de verkoper of hij toevallig een grote plastic tas heeft. De oliebollenmeneer rommelt wat onder de toonbank. ‘Kijkt u eens!’, zegt hij vriendelijk. Ik bedank hem en breng de tas naar de mevrouw. ‘Dankjewel’, zegt ze weer. Ze kijkt nog steeds moeilijk.

Ik kijk of ik nog meer kan doen. Maar ze is alles al over aan het pakken in de schone tas, en volgens mij redt ze het verder wel. Verbeeld ik het me nou, trouwens, of kijkt ze me een beetje achterdochtig aan? Misschien vindt ze me wel heel eng.  ‘Succes!’, roep ik vlug, en laat de mevrouw verder maar met rust.

Op weg naar huis bedenk ik nog iets. Ik loop terug naar de oliebollenkraam. Want als Geefmaand-jehovah wil ik uiteraard de vriendelijkheid van de oliebollenmeneer belonen door iets bij hem te kopen. Ik haal bijna nooit iets bij zo’n kraam, maar nu koop ik drie appelbeignets. Eentje eet ik vandaag zelf op, en de rest deel ik morgen met meneer Fluitekruid.

Zo komt de ene gift uit de andere voort. En daaruit komt er weer een voort. Als een soort domino-effect. Het stelt allemaal geen bal voor, maar daar geniet ik nou van. 🙂

7

De eerste week

Aan het begin van de week was het weer tijd om te mindfulnessen met mijn twee buurvrouwen.
We mediteren op de zolder van een van hen, een heel goede vriendin van me.
Van tevoren zaten we een beetje te praten en thee te drinken, en ineens diende ze me van repliek omdat ze vond dat ik haar niet liet uitpraten. Twee boze hoofdjes, en toen moesten we nog mediteren… Best een uitdaging, zullen we maar zeggen. 🙂  Maar het lukte, en na afloop was het weer goed. ‘Ik vind je hartstikke lief!’ zei mijn vriendin, en gaf me een stevige knuffel. ‘Je moet alleen af en toe je mond houden.’ ‘Dat was duidelijk. Blijkbaar zat het je hoog,’ zei ik, en gaf haar een knuffel terug. De andere buurvrouw moest (gelukkig) om ons lachen. Zij vindt dingen niet zo snel gek.

In de loop van de week heb ik er extra op gelet dat ik ‘af en toe mijn mond hield’, oftewel, dat ik wat meer de tijd nam om goed naar mensen te luisteren. Want als een goeie vriendin (die mij verder heel lief vindt) daar moeite mee heeft, wil ik daar best op letten. De Geefmaand is een mooie gelegenheid om ermee te oefenen, niet waar?

Eergisteren liep ik net na te denken over mogelijke geefacties toen een mevrouw me de weg vroeg. (Dat gebeurt overigens vaak, dat je net denkt: wat zal ik nou eens geven, en dan doet zich meteen een gelegenheid voor) Ik was alleen niet bekend in die buurt, dus kon ik haar niet echt helpen. ‘O’, zei ze beteuterd. ‘Nou ja, ik heb een plattegrond.’
Aha, toch een Geefkans! ‘Zal ik u dan helpen met het lezen van de plattegrond?’, vroeg ik vlug. Normaal gesproken zou ik gedacht hebben dat iemand met een plattegrond zich wel zou redden. Dus voelde ik me in de eerste instantie een beetje overdreven behulpzaam. Maar het gezicht van de mevrouw klaarde helemaal op: ‘Graag!’
Wat bleek: de mevrouw was niet zo goed in kaartlezen. Ze vond me helemaal niet betuttelend, maar was blij ‘dat er toch nog aardige mensen waren’.

Verder de gebruikelijke dingetjes: weer wat zwerfafval geraapt (mijn woonwijk leent zich hier erg goed voor, zullen we maar zeggen), wat mensen op koffie getrakteerd, tijdschriften doorgegeven, petities getekend, gesprekjes aangeknoopt met vreemden. Ook weer heel veel gekregen: eten, drinken, bloemen, aandacht, gezelligheid, begrip… Het gaat allemaal vrij kabbelend en rustig. Ik geniet van het geven, ontvangen en weer doorgeven.

Dit jaar heb ik minder behoefte om erover te schrijven, merk ik. Eigenlijk ben ik sinds vorig jaar niet meer opgehouden, het zit (meestal) redelijk in m’n systeem nu. Deze maand ben ik er natuurlijk wel alerter op. Ik zie veel meer geefkansen, en vind het een fijne gedachte dat minstens 100 mensen deze maand met hetzelfde bezig zijn.

1

Hè hè…

Hè hè, Firma Fluitekruid is inmiddels ook wakker. Ik kwam deze Geefmaand wat traag op gang. De afgelopen tien dagen ben ik weinig online geweest, heb mijn Firma Fluitekruid-mailbox niet gecheckt, was ZELFS even vergeten dat de Geefmaand al was begonnen. Toen het me (nog net op tijd) te binnen schoot, en ik een voorzichtige blik wierp op de nieuwe site, was ik meteen van mijn sokken geslagen door de orkaan van Geefplezier. Holy Moses! Ik kreeg er bijna ADHD van. Maar wat ontzettend gaaf dat we de 95 al gepasseerd zijn…

Hoewel ik me nog niet zo heb laten horen op deze site, was ik wel al begonnen met geven, hoor. Over de eerste twee dagen kun je hier lezen. Eind van de week volgt er weer een verslagje. Succes allemaal, en keep up the good work!

10624646_803745379688274_7841181241618994553_n

PS: Zo ziet het er nu uit in onze straatjes. Als dat geen kadootje is, weet ik het niet meer!