De eerste week

Aan het begin van de week was het weer tijd om te mindfulnessen met mijn twee buurvrouwen.
We mediteren op de zolder van een van hen, een heel goede vriendin van me.
Van tevoren zaten we een beetje te praten en thee te drinken, en ineens diende ze me van repliek omdat ze vond dat ik haar niet liet uitpraten. Twee boze hoofdjes, en toen moesten we nog mediteren… Best een uitdaging, zullen we maar zeggen. 🙂  Maar het lukte, en na afloop was het weer goed. ‘Ik vind je hartstikke lief!’ zei mijn vriendin, en gaf me een stevige knuffel. ‘Je moet alleen af en toe je mond houden.’ ‘Dat was duidelijk. Blijkbaar zat het je hoog,’ zei ik, en gaf haar een knuffel terug. De andere buurvrouw moest (gelukkig) om ons lachen. Zij vindt dingen niet zo snel gek.

In de loop van de week heb ik er extra op gelet dat ik ‘af en toe mijn mond hield’, oftewel, dat ik wat meer de tijd nam om goed naar mensen te luisteren. Want als een goeie vriendin (die mij verder heel lief vindt) daar moeite mee heeft, wil ik daar best op letten. De Geefmaand is een mooie gelegenheid om ermee te oefenen, niet waar?

Eergisteren liep ik net na te denken over mogelijke geefacties toen een mevrouw me de weg vroeg. (Dat gebeurt overigens vaak, dat je net denkt: wat zal ik nou eens geven, en dan doet zich meteen een gelegenheid voor) Ik was alleen niet bekend in die buurt, dus kon ik haar niet echt helpen. ‘O’, zei ze beteuterd. ‘Nou ja, ik heb een plattegrond.’
Aha, toch een Geefkans! ‘Zal ik u dan helpen met het lezen van de plattegrond?’, vroeg ik vlug. Normaal gesproken zou ik gedacht hebben dat iemand met een plattegrond zich wel zou redden. Dus voelde ik me in de eerste instantie een beetje overdreven behulpzaam. Maar het gezicht van de mevrouw klaarde helemaal op: ‘Graag!’
Wat bleek: de mevrouw was niet zo goed in kaartlezen. Ze vond me helemaal niet betuttelend, maar was blij ‘dat er toch nog aardige mensen waren’.

Verder de gebruikelijke dingetjes: weer wat zwerfafval geraapt (mijn woonwijk leent zich hier erg goed voor, zullen we maar zeggen), wat mensen op koffie getrakteerd, tijdschriften doorgegeven, petities getekend, gesprekjes aangeknoopt met vreemden. Ook weer heel veel gekregen: eten, drinken, bloemen, aandacht, gezelligheid, begrip… Het gaat allemaal vrij kabbelend en rustig. Ik geniet van het geven, ontvangen en weer doorgeven.

Dit jaar heb ik minder behoefte om erover te schrijven, merk ik. Eigenlijk ben ik sinds vorig jaar niet meer opgehouden, het zit (meestal) redelijk in m’n systeem nu. Deze maand ben ik er natuurlijk wel alerter op. Ik zie veel meer geefkansen, en vind het een fijne gedachte dat minstens 100 mensen deze maand met hetzelfde bezig zijn.

Advertenties

7 gedachtes over “De eerste week

  1. Wat tof dat je hier zo eerlijk deelt wat je meemaakte, en inderdaad, de Geefmaand is een mooi oefenmoment! En fijn om te merken dat het geven in je systeem zit 🙂 Stiekem vind ik het toch wel heel leuk om te lezen allemaal hoor! 😉

    Liked by 1 persoon

  2. Ik vind het altijd een feest om je blogjes te lezen. Dus daarmee geef je, mij, maar vast nog veel meer mensen leesplezier.
    Ik merk ook dat ik veel geefmomentjes op een dag beleef, kleine dingen natuurlijk, niet 10x per dag een miljoen weggeven;). Maar ik heb er lol in om iemand een goede dag te bezorgen, ook als het niet November is.

    Liked by 2 people

  3. Vorig jaar schreef ik trouw elke dag, maar deze keer ook niet steeds. Ik denk niet dat ik nog zou kunnen mindfulnessen als iemand zoiets tegen me gezegd zou hebben. Mezelf kennende zou ik eerst heel erg in de verdediging schieten, maar per saldo zou dat het er niet beter op maken. Mooi dat je er juist zo’n positieve draai aan hebt gegeven. En dat van die plattegrond: prachtverhaal!

    Liked by 1 persoon

    • Eigenlijk is zo’n moment, dat de kwaaie gedachten en verongelijkte gevoelens door je heen gieren, het moment bij uitstek om juist te gaan mindfulnessen. Het is juist voor dit soort momenten dat we het nodig hebben, toch?

      Al schoot ik in de eerste instantie ook erg in de verdediging, hoor. Maar toen bedacht ik dat deze vriendin altijd heel veel voor mij over heeft en heel goed naar mij luistert, en me zelden bekritiseert. Die kritiek geeft ze niet zomaar, daar moest ze zelf ook iets voor overwinnen. En toen dacht ik: ‘Laten we nou eerst maar gaan mindfulnessen, dan kan het even bezinken.’ En dat deed het. 🙂

      Liked by 2 people

  4. Herkenning!! Geen behoefte om te bloggen…..en over geefdaden schrijven. Maar nu dan toch even kijken of de firma wat leuks heeft te melden! Vorig jaar keek ik ook altijd even naar je bijdrages………Het geven zit ook al zo in mijn systeem dat ik het me al niet meer altijd bewust ben. Als het mezelf (lees portemonnee) een beetje pijn doet….zie ik het meer als geven. Zoals de sauna-bon aan een vriendin die zich momenteel geen sauna kan permitteren. En een bijdrage aan het Genoeg-fonds……..gewoon omdat je van delen RIJKER wordt!

    Liked by 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s