Dag 3: Feestjes

Bijdrage van Marije Geeft

Feestje één

Ik werk op een activiteitencentrum voor volwassenen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH). De meeste clienten maken gebruik van groepsvervoertaxi’s, die in theorie ’s middags rond kwart voor drie voor de deur staan.

In de praktijk wil dat helaas nog wel eens anders zijn.

Om kwart over drie werden de laatste mensen opgehaald. Behalve één mevrouw. Een mevrouw met afasie, zoals dat heet wanneer het spraakcentrum zwaar beschadigd is. Ik kon zien dat er duizenden scheld- en vloekwoorden op haar lippen lagen, maar haar afasie dwong haar om al haar emotie en ongenoegen samen te ballen in het woordje “Sooooow!”. Dat er allerlei taxi’s voorreden en zij daar niet bij in mocht was voor haar gewoonweg niet te bevatten. De taxicentrale wist aan de telefoon mee te delen dat er iets was misgegaan in de planning, maar dat er op het moment geen taxi’s beschikbaar waren om langs te sturen. Het zou dus nog best een poos kunnen duren. Dat was geen leuke boodschap. “Soooow! Sooow! Soooooooooow!” kwam er boos uit, gevolgd door wat tranen.

Normaal gesproken zitten clienten die ‘vergeten’ zijn nog een poosje plompverloren in de lege hal te wachten. Maar nu was het Geefmaand. Ik schoof een bijzettafeltje aan, maakte een kop thee, haalde de cd-speler tevoorschijn, zette een cd met Nederlandstalige rockhits op, en kondigde aan: “Wachten is vervelend, maar we maken er gewoon een feestje van!”

Al bij de eerste tonen ontspande het verstarde gezicht en brak er een luide schaterlach door. De mevrouw veerde op en begon te bewegen, en samen dansten en zongen we mee met Krezip, Blof en Trijntje Oosterhuis. Er was toch verder niemand meer in het pand om ons voor gek te verklaren. Ik kon niet al die tijd bij haar blijven omdat ik de boel aan kant moest maken en administratie moest doen, maar af en toe liet ik door dansend langs te lopen of vanuit de verte mee te zingen weten dat ik er nog was.

De blijde stemming hield niet aan tot half vijf, het tijdstip dat de taxi eindelijk arriveerde, maar in ieder geval was de wachttijd van bijna twee uur iets draaglijker geworden.

Feestje twee

Vandaag zijn Ju???????????????????????????????rjen en ik precies vier jaar een stel. We hadden afgesproken dat we niks speciaals zouden doen, hooguit een lief kaartje.

Maar in de Geefmaand kan ik me natuurlijk niet helemaal aan dat soort afspraken houden. Ik wilde hem niet in verlegenheid brengen door als enige met een groter cadeau aan te komen zetten, maar een klein extraatje moest kunnen.

Als knipoog naar de schuilnaam die hij op de Vegadates-datingsite had, RozijntjesRulen, had ik bij de oliebollenkraam een rumrozijnenbol gekocht, als toetje na onze kliekjesmaaltijd. Die was best te versmaden.

Advertenties

4 gedachtes over “Dag 3: Feestjes

  1. Wat een lieve geefactie, voor die mevrouw! Wat kan muziek dan wonderen doen, hè? Dat heb ik ook al gemerkt toen ik met verstandelijk gehandicapten werkte. Met muziek, een liedje zingen of een dansje doen gaat alles makkelijker!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s